Tom de komkommer. (door Anne Sluijs)

Trouwe blogvolgers zullen het wel gemerkt hebben, maar ik zal het nog maar een keer vermelden, ik heb een vriendin die altijd schrijft, en dat ook heel leuk kan, en ik vroeg haar of ze een keertje zin had om een berichtje te maken omdat ik nogal druk moet leren, en ze zei heel enthausiast JAAA :D dus bij deze, een verhaaltje over Tom de komkommer, de enige anti-vegetarische komkommer ter wereld!

Er was eens een komkommer. Hij heette Tom. Tom was een bijzondere komkommer, want hij wilde niet gegeten worden! De andere komkommers wel, want daarvoor waren ze toch op de wereld, vonden zij. Tom’s moeder zei altijd dat hij een brave komkommer moest zijn en zijn doel moest accepteren. Maar Tom wilde dat niet. Toen de komkommers op een dag naar de supermarkt gebracht werden, had hij een plan.
Als hij in de winkel zou liggen, zou hij weglopen. Misschien was er wel ergens een stuk broccoli of een tomaat die dezelfde mening had als hij, dan konden ze samen weglopen! Toen Tom samen met de andere komkommers in de winkel werd gelegd, rolde hij expres zo ver mogelijk weg bij zijn moeder, zodat die hem niet tegen kon houden. Tom was zenuwachtig en keek om zich heen. Toen er even geen mensen langskwamen, glipte hij naar de volgende bak groenten: de tomaten.

‘Hee, wat moet dat daar?’ bromde een dikke, vlezige tomaat.

‘Jij hoort niet bij ons, ga terug naar je eigen soort!’ piepte een klein, arrogant tomaatje.

Tom werd rood (voor zover komkommers dat kunnen) en mompelde dat het hem speet. Toen ging hij verder naar de volgende bak: de bloemkolen. Weer werd hij boos weggestuurd, en zo ging het maar door. De bananen waren zelfs zo chagrijnig, dat ze hem uit de bak duwden en hij op de grond terechtkwam met een harde klap. Nu had hij overal beurse plekken. ‘Help!’ schreeuwde hij naar boven, want een paar grote schoenen kwam hem tegemoet. ‘Help!’ riep hij weer, maar niemand luisterde. De schoenen kwamen dichterbij en de mens bukte zich voorover. Tom bibberde van angst en een grote hand kwam dichterbij. De hand pakte Tom beet en tilde hem op. Tom had hoogtevrees dus werd nóg banger.
‘Die is niet goed meer, weg ermee.’ zei de mens. Hij liep verder met die arme Tom nog in zijn hand. Toen ineens stond de mens stil en deed een grote, bruine bak open. Toen gooide hij onze vriend Tom met een grote boog de bak in. Tom kneep zijn ogen stijf dicht en verwachtte een harde landing, maar het viel mee. Met een zachte plof kwam hij terecht op andere verfomfaaide groentes. Die keken allemaal verdrietig. ‘Wat is dit?’ vroeg Tom, toen hij weer in staat was om iets te zeggen. ‘Dit is een kliko,’ bromde een beurse ananas. ‘Hier kom je in als de mensen je niet meer willen eten.’ Tom knikte dat hij het begreep.

Zo kwam Tom’s wens uit: hij werd niet opgegeten. Maar diezelfde avond werd hij op een grote hoop gegooid en het stonk verschrikkelijk. Hij miste zijn moeder, en hij had het koud.

Dus, wat hebben we hier van geleerd?



Dat bananen chagrijnig zijn. Dat komkommers hoogtevrees kunnen hebben.

En… dat het gras ergens anders niet altijd groener is!