jij en ik schatje zijn niets meer dan zoogdieren.

Ik vind het altijd moeilijk als ik niet geloofd word. Nog moeilijker vind ik het als ik een leugen vertel en niet geloofd word. Als je een leugen vertelt dan wil je geloofd worden. Meestal teminste. Maar dit is frustrerend. Niet dat ik zo vaak lieg, maar de keren dát ik lieg heb ik er een rede voor.

dat praat verder niet goed waarom ik dit zo verwaarloos. Ik kan wel zeggen dat ik het druk heb, dat ik in een moeilijke periode zit en dat ik ongelukkig ben, maar dat zijn allemaal leugens. En het ergste is nog dat ik ze zelf geloof. Je kan jezelf dingen aanpraten wist je dat?

Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat ik net zo ben als iedere andere doorsnee 15 jarige maar ik kan er maar niet in geloven. Ik vind het moeilijk om steeds overal op bekritiseerd te worden. Zijn mijn benen niet te kort, ben ik niet te dik en stink ik uit mijn mond? Zelfverzekerd zijn is sexy, maar het is zo moeilijk om zelfverzekerd te zijn als je zelf zeker weet dat je niet de beste bent, maar het wel graag wilt zijn.

Ken je dat gevoel dat er mensen om je heen aan het lachen zijn, en dat jij dan het gevoel hebt dat ze jou eigenlijk allemaal stiekem uitlachen? Dat gevoel heb ik dus elke dag. Het is niet alleen stom, het is ook nog eens egocentrisch, want denk je nou echt dat allemaal mensen de hele dag op míj letten? Ik moet mezelf maar eens ernstig gaat toespreken.

Jaja, het leven van een 15 jarige is niet makkelijk in deze zo harde wereld. Vooral niet nu deze wereld op uiterlijk is gebasseerd en ik nooit weet welke maten nou goed of slecht zijn. Ik heb er gewoon geen aanleg voor.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx