Tom de komkommer. (door Anne Sluijs)

Trouwe blogvolgers zullen het wel gemerkt hebben, maar ik zal het nog maar een keer vermelden, ik heb een vriendin die altijd schrijft, en dat ook heel leuk kan, en ik vroeg haar of ze een keertje zin had om een berichtje te maken omdat ik nogal druk moet leren, en ze zei heel enthausiast JAAA :D dus bij deze, een verhaaltje over Tom de komkommer, de enige anti-vegetarische komkommer ter wereld!

Er was eens een komkommer. Hij heette Tom. Tom was een bijzondere komkommer, want hij wilde niet gegeten worden! De andere komkommers wel, want daarvoor waren ze toch op de wereld, vonden zij. Tom’s moeder zei altijd dat hij een brave komkommer moest zijn en zijn doel moest accepteren. Maar Tom wilde dat niet. Toen de komkommers op een dag naar de supermarkt gebracht werden, had hij een plan.
Als hij in de winkel zou liggen, zou hij weglopen. Misschien was er wel ergens een stuk broccoli of een tomaat die dezelfde mening had als hij, dan konden ze samen weglopen! Toen Tom samen met de andere komkommers in de winkel werd gelegd, rolde hij expres zo ver mogelijk weg bij zijn moeder, zodat die hem niet tegen kon houden. Tom was zenuwachtig en keek om zich heen. Toen er even geen mensen langskwamen, glipte hij naar de volgende bak groenten: de tomaten.

‘Hee, wat moet dat daar?’ bromde een dikke, vlezige tomaat.

‘Jij hoort niet bij ons, ga terug naar je eigen soort!’ piepte een klein, arrogant tomaatje.

Tom werd rood (voor zover komkommers dat kunnen) en mompelde dat het hem speet. Toen ging hij verder naar de volgende bak: de bloemkolen. Weer werd hij boos weggestuurd, en zo ging het maar door. De bananen waren zelfs zo chagrijnig, dat ze hem uit de bak duwden en hij op de grond terechtkwam met een harde klap. Nu had hij overal beurse plekken. ‘Help!’ schreeuwde hij naar boven, want een paar grote schoenen kwam hem tegemoet. ‘Help!’ riep hij weer, maar niemand luisterde. De schoenen kwamen dichterbij en de mens bukte zich voorover. Tom bibberde van angst en een grote hand kwam dichterbij. De hand pakte Tom beet en tilde hem op. Tom had hoogtevrees dus werd nóg banger.
‘Die is niet goed meer, weg ermee.’ zei de mens. Hij liep verder met die arme Tom nog in zijn hand. Toen ineens stond de mens stil en deed een grote, bruine bak open. Toen gooide hij onze vriend Tom met een grote boog de bak in. Tom kneep zijn ogen stijf dicht en verwachtte een harde landing, maar het viel mee. Met een zachte plof kwam hij terecht op andere verfomfaaide groentes. Die keken allemaal verdrietig. ‘Wat is dit?’ vroeg Tom, toen hij weer in staat was om iets te zeggen. ‘Dit is een kliko,’ bromde een beurse ananas. ‘Hier kom je in als de mensen je niet meer willen eten.’ Tom knikte dat hij het begreep.

Zo kwam Tom’s wens uit: hij werd niet opgegeten. Maar diezelfde avond werd hij op een grote hoop gegooid en het stonk verschrikkelijk. Hij miste zijn moeder, en hij had het koud.

Dus, wat hebben we hier van geleerd?



Dat bananen chagrijnig zijn. Dat komkommers hoogtevrees kunnen hebben.

En… dat het gras ergens anders niet altijd groener is!

Op een druilerige woensdagochtend

Zit ik daar, veel te vroeg in de morgen op een stoeltje in een benauwd en rumoerig lokaal te luisteren naar een leraar die geen orde kan houden. Overal om me heel voel ik de slaap hangen. Hij drukt op me. Ik kijk naar de klok en wacht totdat de wijzertjes op half staan. Helaas voor mij heeft de tijd ook last van ochtendmoeheid en kruipt hij maar langzaam voorbij. Ik zucht en probeer mijn aandacht bij de les te houden. Het is zo saai dat mijn hoofd afdwaalt en probeerd in te schatten hoe warm het in het lokaal is. Minstens 25 graden, en een luchtvochtigheid van 70%. In ieder geval zo voelt het. Ik maak tekeningetjes in mijn schrift. Een huisje, een boompje, een beestje en een draadpoppetje in de hoek. En op de volgende pagina hetzelfde draadpoppetje in de hoek, maar nu terwijl hij zijn hand op gaat steken. Op de bladzijde erna steekt hij zijn hand nog verder op. Op de vierde bladzijde zwaait hij naar me. Ik teken mijn hele schrift vol poppetjes, en laat ze dan voor me dansen. Tv onder schooltijd, en dan nog mijn eigengemaakte show. Helaas voor mij is deze show eerder afgelopen dan het lesuur, en ik staar uit het raam. De monotone stem van mijn leraar en het geroezemoes van mijn klasgenoten vormt zich tot één grote brij zacht gezoem. De vochtige lucht, de slaap en de warmte zorgen ervoor dat mijn hoofd opeens heel erg zwaar voelt. Mijn ogen vallen dicht en ergens in mijn achterhoofd lig ik nog in mijn bed onder mijn warme dekend. Ik hoor mijn leraar niet eens meer. Alle geluiden zijn verdwenen. Het is helemaal rustig in mijn hoofd. Mijn pen glijd uit mijn handen.

José de Raadgeefster

Helleeeeeuw
hier weer een nieuw item van Jose de Raadgeefsterrrrrrrrrrr!
met deze week als onderwerp:

HELP! ik haat voetbal en iedereen loopt altijd maar voetbal te kijken tijdens het WK! Wat kan ik doen?!

Nou, Heel veel vrouwen (maar ook mannen!) houden niet van voetbal. Het is ook helemaal geen 'must', het wk, het is gewoon een klein beetje patriotisme dat is blijven hangen bij ons. Maar wat je zou kunnen doen, als voetbal hater, is gewoon je eigen feestje bouwen, en deze kleuren uit je huis bannen: Rood Wit Blauw en vooral Oranje. En dan moet je oordopjes indoen zodat je de vuvuzela's van je buren niet kan horen. Of je zet gewoon heel hard leuke muziek op. Klassiek, geen après ski liedjes. Nodig al je mede-voetbal haters uit en ga gewoon lekker een potje kaarten, of hele enge romantische films kijken zoals twilight enzo. En dan ga je lekker met zn alle.. jeu de boulen!!!!!!! (en natuurlijk juigen als de tegenpartij een punt scoort bij voetbal he! xD)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

p.s. mocht je nog vragen hebben, leave them at the commentsection below and maybe I'll answere them in my next JOSE DE RAADGEEFSTERRRRRRRRRR

ik moet nu echt eens iets gaan doen

Ik moet gaan leren, heel hard, nu meteen, kom op, zet je over je benauwdheid heen (het gaan onweren, *hapt naar adem* en het is hier zo benauwd *hapt naar adem*) doe niet zielig *snik snik* en ga eens met je luie reetje *jummie* van die kapotte bureaustoel af *shit ik moet mijn kamer nog opruimen*

nu doen, anders krijg ik spijt jose, ik zeg dit niet tegen mezelf om me te pesten, ik zeg dit tegen mij omdat ik van mezelf hou, en omdat ik wil dat ik gelukkig ben. Zo doe ik het elke keer, en wat komt ervan..

later on I'm crying my stupid eyes out
later om I'm crying like a baby
yeah baby don't get so dissapointed
I'm not what you anticipated

JE KUNT HET, alleen moet je wel binnenkort een nieuwe bureaustoel kopen, zo'n mooie grote, want deze is een beetje kapot (neen, ik heb hem gemaakt, drie jaar geleden, met oude theedoeken, en nu is hij dus weer kapot)

xoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxo

En ik ben weer helemaal verliefd

Er zijn altijd van die cd's, en dan heb je ze gekocht en luister je ze echt helemaal kapot, maar na een paar maanden staan ze in je cd kastje te verstoffen. Dat heb ik in ieder geval áltijd. Tot na een bepaalde periode, dan 'herontdek' ik de muziek weer. Dat heb ik bijvoorbeeld al gehad met the red hot chili peppers, steely dan, the white stripes, kate nash, billy holiday, en nu ook met kane. Gewoon muziek die je een tijdje veel luistert en dan niet meer. Hebben we meer mensen daar last van eigenlijk? of ben ik de enige?
ik ben namelijk ik veel dingen een beetje apart, ik heb ook nogal aparte dingen gedaan, en ik heb een paar aparte afwijkingen. Bijvoorbeeld:

- Ik ben allergisch voor kiwi, maar ik ben helemaal gek op kiwi, en dus riskeer ik minstens een keer per maand een pijnlijke mond omdat ik ze zo lekker vind
- ik kan niet ruiken, ik kan het gewoon niet, heerlijk, chanel nr 5, maar ik heb geen idéé waar het naar ruikt.. dus.. beetje vreemd..
- ik ben als de dood voor klimmuren
- ik maak altijd alles kapot! gisteren mijn ipod, eergisteren een mooi porselein bord, vandaag ben ik van de trap gevallen
- oja, ik val altijd van mijn fiets af, zeker 's winters. deze winter een record verbroken, 32 keer
- ik heb gemiddeld twee keer per week een bloedneus, meestal 's nachts. aiaiaiaiaiai...

ik zou nog wel even kunnen doorgaan, maar ik moet mijn Ipod proberen te repareren.

xoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxo

Kouwe Sjeutel

Het klonk toch meer als kouwe sjeutel.

koewe sjoetel

joah, ik goa weer naar Limburg he :) mijn opa wordt 80 jaartjes jong. En dat moeten we vieren! Ik vind dat altijd geweldig, al die familie die mij wel kent, maar waarvan ik altijd weer de namen vergeet omdat ze allemaal hetzelfde zijn in mijn ogen. Alleen nu wil mijn moeder dat we een beetje ons wegwijs kunnen maken in het limpurgs dialect. Dus wat ik moet doen: ik moet alle etensdingen op zn limburgs gaan uitspreken (want verjnaardagsfeestjes bij mijn opa en oma gaan meestal over eten) en dus nu moet ik zeggen:
Koewe sjoetel (koude schotel, echt jakkie wat vind ik dat vies, en dat een we áltijd daar)
Erpel (aardappeltjes)
vloai (vlaai)
riestevloai (rijstevlaai)
bienesjtich (eeeh.. ook een vlaai)

Ik kan het trouwens echt niet zo goed uitspreken, maar ik kan het meestal wel verstaan. Mijn moeder is Limburgs, trouwens

noejoah, ik goa moar es weg he

doeidoei
xxxxxxxxxxxxxxxxxx