Op een druilerige woensdagochtend

Zit ik daar, veel te vroeg in de morgen op een stoeltje in een benauwd en rumoerig lokaal te luisteren naar een leraar die geen orde kan houden. Overal om me heel voel ik de slaap hangen. Hij drukt op me. Ik kijk naar de klok en wacht totdat de wijzertjes op half staan. Helaas voor mij heeft de tijd ook last van ochtendmoeheid en kruipt hij maar langzaam voorbij. Ik zucht en probeer mijn aandacht bij de les te houden. Het is zo saai dat mijn hoofd afdwaalt en probeerd in te schatten hoe warm het in het lokaal is. Minstens 25 graden, en een luchtvochtigheid van 70%. In ieder geval zo voelt het. Ik maak tekeningetjes in mijn schrift. Een huisje, een boompje, een beestje en een draadpoppetje in de hoek. En op de volgende pagina hetzelfde draadpoppetje in de hoek, maar nu terwijl hij zijn hand op gaat steken. Op de bladzijde erna steekt hij zijn hand nog verder op. Op de vierde bladzijde zwaait hij naar me. Ik teken mijn hele schrift vol poppetjes, en laat ze dan voor me dansen. Tv onder schooltijd, en dan nog mijn eigengemaakte show. Helaas voor mij is deze show eerder afgelopen dan het lesuur, en ik staar uit het raam. De monotone stem van mijn leraar en het geroezemoes van mijn klasgenoten vormt zich tot één grote brij zacht gezoem. De vochtige lucht, de slaap en de warmte zorgen ervoor dat mijn hoofd opeens heel erg zwaar voelt. Mijn ogen vallen dicht en ergens in mijn achterhoofd lig ik nog in mijn bed onder mijn warme dekend. Ik hoor mijn leraar niet eens meer. Alle geluiden zijn verdwenen. Het is helemaal rustig in mijn hoofd. Mijn pen glijd uit mijn handen.