100

JEEJ vandaag post ik het 100 ste brichtje op mijn b l o g!!!!!

Hoewel ik eigenlijk neit veel om over te schrijven heb - het is vakantie, ik doe niets, dus ik krijg ook geen inspiratie - post ik toch maar iets leuks. Nouja ik hoop dat het leuk is :)

Ik heb namelijk een klein onderzoekje gedaan. Jup. En waarnaar? nou ik heb een onderzoekje gedaan naar de verschillende schrijfstijlen bij verschillende genres. Hiervoor heb ik een aantal boeken van elk genre gelezen, en ik moet zeggen dat de resultaten wel leuk waren. Zo ben ik erachter gekomen dat ove het algemeen schrijvers hun schrijfstijl aanpassen op het genre. Schrijvers schrijven vaak ook maar over één genre. Kijk maar naar Carry slee, zij heeft een hele reeks Drama boeken, en ze lijken qua schrijfstijl allemaal zo schrikbarend veel op elkaar dat je bijna denkt dat de personen elkaar allemaal kennen en buiten de bladzijden om met elkaar uitgaan enzo. En ons uitlachen omdat wij allemaal zitten te janken als iedereen doodgaat. Wat een giller!

Ook wel leuk hoe een schrijfstijl je verhaal een heel andere sfeer kan geven. Bijvoorbeeld een drama en een chicklit..

We zaten naast elkaar een film te kijken. Het was bijna genant stil, en ik wist dat ik nu snel iets zou moeten gaan doen of het zou helemaal in een fiasco uitlopen. Hij ging naar de wc. Terwijl ik daar in mijn eentje zat voelde ik tranen opwellen in mijn ogen. Ik mocht niet gaan huilen nu. Dan zou ik het al helemaal verprutst hebben. Iemand trok de wc door. Ik pakte mijn pistool en zette hem op mijn slaap, haalde de trekker over. Ik kon nog net zijn gegil horen en rook het bloed dat uit mijn hoofd vloeide. Toen werd alles zwart...
...........................................................................................
Naast elkaar zaten we bridewars te kijken. Ik wist stiekem ergens al dat ik het totaal verprutst had, ik zocht alleen een manier om het me iets minder te laten kwetsen. Hij was stil. Te stil, niet zoals hij normaal was. Nouja, zoals hij was voordat ik onzeker werd en de hele boel verpeste - verdomme! Waarom maakte ik het mezelf altijd zo moeilijk? Ik keek naast me, zag de haartjes op zijn kin en bovenlip. Verschrikkelijk. Maar als ik er nu wat van zou zeggen zou ik het helemaal bont maken. Hij merkte mijn blik, keek even terug en stond op terwijl hij mompelde dat hij naar de wc ging. Toen hij weg was voelde ik tranen opkomen. Hoe kon ik het zo verpesten bij de man van mijn dromen? Hij moest me niet meer, dat was overduidelijk. Ik ging in mijn hoofd elke aarzeling, elke terughoudende blik van zijn kant na. Was het alleen maar hij? waren er ook anderen die mij ontweken? verschillende ruzies met verschillende vrienden kwamen op in mijn hoofd. Allemaal met hetzelfde doel: mij het leven zo kut mogelijk maken! Wat had mijn leven voor een zin? Ik keek naar de lege plek naast me, en ik wist wat ik zou moeten doen. ik stond op en liep naar de gang. Daar trok ik mijn schoenen aan, pakte mijn jas - het sneeuwde buiten- en ik deed de deur open en liep weg. Zonder om te kijken. Oké misschien één keertje omkijken.

Dit is een beetje een verhaal van een drama en een chicklit. Je ziet dat het eerste verhaal plotseling ontzettend dramatisch word, terwijl het tweede verhaal erg gedetailleerd is. Dat is echt wat mij opviel. Die heftige, bijna surrealistische beslissingen bij de drama's en die onuitputtelijke gedetaileerdheid van de chicklit. Wat doet de hoofdpersoon, wat denkt hij erbij en wat voor een kleding heeft hij erbij aan? Dat soort zegmaar.

Toch vind ik allebei de genres leuk, vreemd genoeg drama meer in de winter en chicklit meer in de zomer. Ach, iedereen zo zijn eigenaardigheden.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx